14 - Stworzeni dla siebie

 

Rozdział 14

Stworzeni dla siebie

David

 

 

David stał na korytarzu i patrzył przez duże okno do sali, w której na szpitalnym łóżku leżał jego przyjaciel.

Filip spał, jego szyja była owinięta bandażem, ale już nie miał w ustach tej pieprzonej rury, ani tylu cholernych czujników podłączonych do piersi, a Ania siedziała na krześle przy jego łóżku i głowę miała leżącą na rękach rozłożonych na jego kołdrze.

Jedna z jej rąk nadal była pokryta opatrunkami, a David wiedział, że miała opatrzony również bok pod koszulką, ale wyglądało na to, że nie myślała o swoich ranach.

Kurwa!

David wspominał swoją złość, a nawet wściekłość na kobietę przyjaciela, kiedy tak cholernie sucho, bez emocji powiedziała mu, że się miała zamiar przeprowadzić się do siostry, do Luizjany.

Kurwa mać!

Nawet nie patrzyła mu w oczy.

Nie ma potrzeby, żebym wracała do SLC - powiedziała, a David nie wyczuł bólu w jej głosie.

Aż tak dobrze się maskowała.

Jak Filip.

Był na nią dosłownie wściekły, bo wiedział, ile znaczyła dla jego kumpla.

Ale, przecież gdyby David nie znał tak dobrze Filipa, nie znał go od tylu pieprzonych lat, też by tego o nim nie wiedział.

Wtedy myślał tylko jedno:

- Kurwa, nie mogła zostawić Filipa! Nie po tym, jak tyle poświęcił i jak ryzykował, żeby ją uratować.

Ale potem, w następnej sekundzie, David dowiedział się, że Ania była przekonana, że Filip nie żył i to zmieniło wszystko.

Zrozumiał.

Przez ponad trzy pieprzone dni, odkąd była przytomna, żyła wierząc, że Filip zginął na tym cholernym podwórku.

Gówno.

Nawet jego to popieprzyło.

David wspominał ten widok jako jeden ze swoich najgorszych koszmarów zaraz po tym wspomnieniu, jak szukał Maggie, kiedy została porwana przez swojego eks-chłopaka.

Dwa ciała bliskich mu osób leżące tam na pieprzonych kamieniach bez czucia, cholernie krwawiące, powyginane, martwe…

Widział to wielokrotnie na misjach, ale nadal tym razem to go cholernie pieprzyło, bo wtedy nie był to nikt mu bliski.

Biegł w ich stronę, kątem oka zarejestrował pieprzone FBI i zespół Taylora unieszkodliwiających bandę cholernych popleczników Nebuenitto, widział swoich kumpli, biegnących w tę samą stronę, co on i uruchomił nadajnik, żeby wrzasnąć do Henry’ego:

- Dawaj tu natychmiast pieprzony helikopter!

Kiedy Henry się odezwał Tak, David dorzucił:

- Filip i Ania oberwali!

David rozłączył się, jak tylko usłyszał Przyjąłem i dopadł do Ani, by rzucić się na kolana, sprawdzić jej puls, przekonać się, że oberwała w brzuch, ale kula przeszła na wylot i by spróbować opanować krwawienie.

W tym samym pieprzonym czasie Driver i Strzała dopadli do Filipa.

David wiedział, że byli równie mocno związani z Filipem, co on.

- Kurwa mać, Cichy, trzymaj się! - krzyczał Strzała.

Driver trzymał dłoń na szyi Filipa, ale cholerna krew ich przyjaciela uciekała mu przez palce, a Strzała w tym czasie rozpiął pieprzoną kamizelkę, żeby przekonać się, że wytrzymała.

Filip nie miał ran od kul w klatce piersiowej.

Ale tętnica szyjna była rozerwana.

Tętnica!

Jezu Chryste!

As i Big Ben byli tuż za nimi, krzycząc w biegu Medyka, jak zdarzało im się to na polu walki gotowi, by pomagać w transporcie obojga rannych w dogodniejsze dla helikoptera miejsce, ale potem musieli poczekać.

Pieprzone minuty, zanim przyleciał helikopter ratunkowy, które spędzili na podtrzymywaniu pieprzonego krwawienia z szyi Filipa, na zakładaniu cholernego prowizorycznego opatrunku i modlitwach, które dla postronnego mogły brzmieć jak złorzeczenie Bogu, dłużyły się jak jebane lata.

Kurwa jebana mać!

Davidowi udało się opatrzyć bok Ani, ale jej biała sukienka wyglądała jak całun śmiertelny z tą cholerną czerwoną plamą.

I jeszcze te poranione kamieniami ręce.

Kiedy kończył to robić, z domu wyprowadzono jebanego Nebuenitto.

David zobaczył na jego twarzy grymas satysfakcji, więc miał ochotę podbiec do cholernego dupka i mu przypierdolić, wybić z niego gówno albo, lepiej, rozerwać mu czaszkę kulą ze swojego karabinka.

Jak wszystkim potworom, którzy nie powinni chodzić po tym świecie.

Jak mówiła mu jego Maggie.

Ale zajął się przyjacielem, bo tamten pierdolony sukinsyn i tak nie uniknie swojej cholernie zasłużonej kary.

Helikopter wylądował na rozległym podwórku, które Nebuenitto przypadkowo usłużnie oczyścił wcześniej z samochodów, medycy zabrali Cichego i Anię, a David z kumplami pojechali za nimi.

Dojechali do cholernego szpitala dwoma z pieprzonych Suburban’ów, które załatwił im cholerny Leo.

Sukinsyn miał swoją wygraną, okupioną krwią dwojga wspaniałych ludzi.

Potem siedzieli w pięciu w pieprzonej szpitalnej poczekalni przez cztery cholernie długie dni, śpiąc na pieprzonej podłodze i na cholernie niewygodnych, plastikowych pieprzonych krzesłach i czekali na jakąkolwiek pieprzoną informację o stanie Filipa.

Ale przynajmniej wiedzieli, że walczył.

A Ania nic nie wiedziała, bo jej cholerna starsza siostra nie zdawała sobie pieprzonej sprawy z tego, że ci dwoje się kochają i Ania cierpi wewnątrz, szykując się na życie bez Filipa.

Bo myślała, że nie przeżył.

Kurwa!

Nie rozmawiały ze sobą.

Kiedy wreszcie David zaniósł Anię na rękach do jego sali, by zobaczyła, że Filip żyje, przekonał się o sile ich miłości.

Jezu Chryste!

David widział to już.

Tak samo Sophie czekała na obudzenie się Alexa, kiedy dostał kulkę.

Tak samo, chociaż może inaczej, Eva chciała być przy Jimmy’m po jego wypadku i poparzeniu.

Ania była ranna, słaba i zmęczona, ale nadal była zdeterminowana, żeby zostać przy łóżku Filipa.

Bo go kochała.

Kiedy zmęczona, osłabiona wykrwawieniem i raną Ania zasnęła na siedząco i zabrali ją na wózku od Filipa do jej sali, David nie protestował, bo potrzebowała się wyspać w dobrych warunkach, żeby jej rany się zagoiły.

I tak nie mogła wtedy nic zrobić dla Filipa, bo spał pod wpływem leków.

Ale, kiedy usłyszał ciche kroki na korytarzu w środku nocy, wyjrzał i zobaczył ją, przemykającą chyłkiem, boso, w samej cholernej męskiej koszulce i niczym więcej, do sali jego przyjaciela, musiał jej pomóc.

Wszyscy pomogli.

Strzała i Driver stali tuż za drzwiami i czujnie kryli jego plecy, wyglądając, czy nie szedł ktoś z personelu od strony windy, a pozostali stali zaalarmowani, gotowi do kłótni, walki o ich racje.

Za przyjaciela.

David po prostu wyszedł z poczekalni i zasłonił Anię przed wzrokiem pielęgniarki, pytając starszą panią o jakieś nieistotne gówno.

Ania sobie poradziła z resztą.

Dzięki temu Ania mogła spać z Filipem.

Żaden z kumpli nie powiedział słowa, ale David był pewien, że widzieli.

Wszystko.

Kiedy David się odwrócił od pielęgniarki, spojrzał przez okno do sali przyjaciela, zauważył, że dobrze się schowała, układając wzdłuż ciała Filipa, pod tymi pieprzonymi kablami i rurkami.

David również był pewien jak cholera, że to jej imię, krzyknięte wtedy przez pieprzoną przyjaciółkę Ani, obudziło jego kumpla z cholernej śpiączki.

Przywołało go.

A teraz patrzył na tę parę, która wreszcie miała szansę na spokojne życie i przypomniał sobie jeszcze, jaka odważna była Ania.

Bez wahania zadeklarowała natychmiastowe złożenie cholernych zeznań, którymi mogła obciążyć pieprzonego świra, który cholernie uważał się za pieprzonego Króla jebanych Przestępców.

Nawet, jeśli kosztowałoby ją to powracanie do bolesnych wspomnień.

I do strachu, który gnał ją przez Stany przez pięć cholernych lat.

Była stworzona dla Filipa.

Pasowała do niego idealnie.

On też był taki odważny, chociaż nigdy nie wychodził na pierwszy plan.

Filip nigdy by tego tak nie nazwał.

Ale tak było.

Prawdziwej odwagi wymagało bowiem siedzenie w zamkniętym pieprzonym wozie bojowym, przed cholernymi ekranami komputerów, kiedy dookoła wybuchały granaty, rozlegały się pieprzone nieznane strzały z różnej broni i nie można było opuścić posterunku, bo jego kumple cholernie liczyli na pieprzone informacje.

Kurwa, tak!

Więc David pomoże Ani w pokonaniu pieprzonego Nebuenitto, wynajdując wszelkie cholerne nagrania, jakie mogłyby obciążyć cholernego pojeba.

Musiał tylko pomyśleć, do kogo musiał się zwrócić o cholerną przysługę, ale na pewno zacznie od Taylora.

Związała ich praca, ale też wzajemny szacunek.

Z zamyślenia wyrwał Davida ruch, jaki poczuł tuż przy sobie.

Obok niego stanęła brunetka, którą poznał zaledwie przed chwilą.

- Witam - powiedziała do niego, patrząc na Anię, która siedziała przy łóżku i trzymała dłoń Filipa przy swoich ustach, nie zwracając uwagi na resztę świata, a potem spojrzała na Davida i zbadała go wzrokiem - Jestem Giselle Flexman. Byłyśmy kiedyś z Anną przyjaciółkami. Dopóki nie zaginęła te sześć lat temu. Mieszkałyśmy razem w kampusie, kiedy byłyśmy w college’u Grossmana na kursie przygotowującym na medycynę.

David nie odezwał się, ale skinął głową.

- Muszę iść, bo jestem tu w pracy, więc nie poczekam na nią, ale… - powiedziała tamta - Czy mogę zostawić panu moją wizytówkę, żeby podał pan ją Ani, kiedy będzie można.

- Tak - chrząknął David i wyciągnął rękę, a Giselle podała mu kartonik.

- Dziękuję panie… - przerwała.

- David - przedstawił się David.

Kobieta uśmiechnęła się, lekko skinęła głową i odeszła, a David popatrzył jeszcze przez chwilę na przyjaciela i jego kobietę i poszedł do poczekalni, gdzie byli wszyscy ich kumple.

Prawdopodobnie wiedzieli, ale i tak to powiedział.

- Ocknął się, sam oddycha - stwierdził do wszystkich.

- Kurwa, Oko - powiedział Strzała i przeczesał dłonią włosy.

David nie usłyszał od nich nic więcej.

Nie potrzebowali słów.

Filip był jednym z nich.

Zawsze.

*****

Anna

Tydzień później

Obudziłam się gwałtownym szarpnięciem szarym świtem na swoim częściowo rozkładanym, całkiem wygodnym fotelu w naszej sali szpitalnej.

A właściwie już teraz w sali Filipa.

Obudziło mnie to, że Filip chaotycznie rzucał się na swoim szpitalnym łóżku i coś mamrotał przez sen.

- Aniu - usłyszałam jedyne zrozumiałe słowo.

To nie było po raz pierwszy, więc wiedziałam, co to oznaczało.

Znowu miał koszmary.

Wychyliłam się z fotela i dotknęłam jego ręki, a kiedy to nie pomogło, wstałam i pogłaskałam go po szorstkiej od zarostu twarzy.

- Jestem tu, kochanie - powiedziałam mu do ucha szeptem słowa, które powtarzałam jak mantrę od kilku dni i oparłam czoło o jego skroń.

Otworzył oczy, wtulił usta w moją dłoń i się lekko uśmiechnął.

Odsunęłam się na parę centymetrów, by widzieć jego oczy.

- Jesteś - szepnął.

Dwa dni po odłączeniu go od respiratora lekarz pozwolił na przeniesienie Filipa do innego pokoju i, z pomocą Giselle, z którą nawiązałam szybko kontakt po tym, jak zostawiła swoją wizytówkę Davidowi, mogłam być z nim w jednej sali, ale na innym łóżku.

A potem zostałam wypisana, bo moja rana nie wymagała opieki szpitalnej i wstawiono mi tutaj fotel, chociaż nie byliśmy małżeństwem.

Dzięki mojej przyjaciółce.

To, że nie spaliśmy na jednym łóżku, oznaczało, że Filip nie czuł mojego dotyku w nocy i miał koszmary, w których widział, jak krew znaczyła moją białą sukienkę po tym, jak mnie postrzelili.

Wiedziałam, bo mi to powiedział, kiedy raz obudził się i nie mógł się uspokoić, więc leżałam obok niego, kiedy dyszał ciężko.

Chciałabym spać z nim przez całą noc, ale nadal byłam słaba i nadal mi dokuczała rana, więc musiałam spać na oddzielnym łóżku, a potem w swoim fotelu, bo łóżka szpitalne były zbyt wąskie, żebyśmy zmieścili się obok siebie.

Więc starałam się trzymać Filipa choćby za rękę, ale w czasie snu nie udawało mi się to.

I wtedy się budził.

Tak jak teraz.

O, Matko!

Następnego dnia po wyjęciu Filipowi rurki intubacyjnej z gardła, Filip spał na swoim łóżku, a my staliśmy we dwójkę z Davidem na korytarzu przed salą Filipa i rozmawialiśmy.

David i ich kumple wracali tego dnia do SLC samolotem wojskowym z całym sprzętem, jaki przywieźli i z zespołem SWAT, z którym współpracował David i Filip, więc pożegnaliśmy się dość wylewnie jak na takich twardzieli.

Każdy z nich mnie krótko uściskał, obejmując ramionami.

Bałam się, że zaczną mnie klepać po plecach, ale się powstrzymali.

David miał podczas tego dziwnie zaciśniętą szczękę i zmarszczone brwi, ale ja pomyślałam, że to nie było nic złego.

Po prostu cieszyli się, że zastawiali Filipa w dobrych rękach.

- Wiesz Aniu - odezwał się David, kiedy byliśmy na korytarzu już tylko on i ja, bo miał dołączyć do swoich towarzyszy trochę później - Filip każdemu z nas na swój sposób uratował życie.

Po tych niespodziewanych słowach poczułam, że moje płuca są jakieś zbyt luźne, jakby nie mogły się zacisnąć, żeby wymienić powietrze.

Chociaż właściwie się tego spodziewałam, bo przecież wcześniej wiedziałam, że mój Filip był hojny i dobry.

Wspaniały.

- W czasie walki liczy się szybka informacja - wyjaśnił David - A Filip ma refleks, intuicję i jest naprawdę dobry w obsłudze wszelkiej elektroniki.

- Tak? - powiedziałam na wydechu i to właściwie nie było zdziwienie, ale po prostu zachwyt, że David mi to mówił.

- Tak - David kiwnął głową - Filip to pieprzony geniusz wszelkich systemów komputerowych. Taylor lubi z nim pracować i ceni go tak samo jak ja.

Łał!

Milczeliśmy przez kilka minut, patrząc na tego bliskiego nam obojgu, który nabierał sił w tamtej szpitalnej sali.

A potem spojrzałam niepewnie na Davida, a i on, kiedy wyczuł mój wzrok, spojrzał na mnie.

- Mówił mi… - zawahałam się, bo głęboko we mnie tkwiła potrzeba ochrony informacji o każdym z nas - Filip powiedział mi, że jest hakerem - przyznałam.

- Powiedział ci? - to była kolej Davida na zdziwienie.

Autentyczne.

Przytaknęłam i ponownie spojrzałam przez szybę na mojego wspaniałego mężczyznę, leżącego prawie płasko na łóżku szpitalnym.

- Jest wspaniały… - szepnęłam - dobry, hojny.

Odwróciłam się twarzą do Davida.

- Ale nie wierzy w siebie - dodałam cicho i spojrzałam na przyjaciela Filipa z mocą - A ja nie wiem, co zrobić, by mu powiedzieć, jaki jest wspaniały.

Zobaczyłam, że twarz Davida złagodniała, oczy stały się ciepłe i przechylił głowę w stronę sali Filipa.

- Bądź z nim - powiedział - i mów mu to codziennie. Nawet bez słów. Maggie powiedziała kiedyś, że łatwiej pamięta się to, co się usłyszało o sobie złego, a dobre trzeba słyszeć raz po raz, żeby w to uwierzyć. Moja Maggie jest geniuszem matematycznym… - powiedział to z dumą w głosie, a ja spojrzałam na niego z otwartymi ustami, bo Maggie zachowywała się jak żona i matka, a nie matematyk, a co dopiero geniusz - ale nigdy nie słyszała tego od swojej matki i w ogóle rzadko przez całe dzieciństwo. Więc nie wierzyła w to.

Tak.

Zrozumiałam.

Filip pamiętał porzucenie przez matkę, jeszcze potem jakąś kobietę, a później przyporządkowywał wszystkie kobiety do tego schematu, jaki sobie wymyślił i zapamiętał to, myśląc, że nie był wiele wart.

Przecież to dlatego na samym początku sądził, że byłam dziwką.

I Maggie też uwierzyła w swoje możliwości, bo David jej to mówił.

Więc tą, która musiała to mówić Filipowi, byłam ja.

Dobrze się stało, że miałam na to całe życie.

Dałabym radę.

Właśnie wtedy David dał mi wizytówkę Giselle.

Później tego dnia, kiedy zostałam sama z Filipem śpiącym jeszcze przez większość doby, przyszła Jenny i pomogła mi skontaktować się z Giselle, a potem zorganizowałyśmy przenosiny Filipa do mojej sali następnego dnia.

Jak tylko lekarz na to pozwolił.

Jenny przynosiła mi ubrania na zmianę, jedzenie i kawę, a także przyniosła zdjęcia swojej rodziny.

Dużo rozmawiałyśmy.

Więc poznałam z widzenia jej męża, Raphael’a i czwórkę dzieci: najstarszą Annette, która miała imię po naszej mamie, Abigail, Petera, który miał imię po naszym tacie, i najmłodszego Tobiasa.

Nie mogłam się doczekać, by poznać ich osobiście.

Zamknąć ten straszny etap mojego życia w samotności.

Niedawno był u nas agent Leader.

Przekazał Filipowi i mnie najświeższe informacje, z których wynikało, że Króla oskarżą o zlecenie mojego porwania i mieli na to wystarczająco dużo dowodów.

Włącznie z monitoringiem z lotniska w SLC, gdzie „mądry” osiłek rozmawiał tuż pod kamerą ze swoim szefem na temat dostarczenia mnie jego prywatnym odrzutowcem i każde jego słowo można było bez cienia wątpliwości odczytać z ruchu jego warg, co FBI zrobiło.

Nie pytałam, skąd mieli te nagrania.

Oskarżenie o co najmniej podwójne zabójstwo: mojego brata i Jasona, było możliwe do wniesienia, chociaż dowodem na nie był tylko e-mail z mojej skrzynki pocztowej.

Nadal, było to przyznanie się do zabójstwa.

Chociaż nie do tortur.

Cóż.

Podobnie jak na to pierwsze, dowodem na stręczycielstwo i handel kobietami, czyli mną i tymi przede mną, były zapiski z kamer w domu Nebuenitto, bo było wyraźnie widać, jak mówił mi, że mnie sprzeda do burdelu, kiedy rozmawialiśmy po raz ostatni.

I z wypowiedzi głupiego, obleśnego osiłka, kiedy mnie nachodził.

Leo, jak kazał na siebie mówić agent Leader, miał nadzieję na wykrycie śladów brudnych pieniędzy Carlosa, pochodzących z handlu narkotykami i innymi rzeczami, ale jak na razie jego ludzie niczego nie znaleźli.

Nie wiedziałam dlaczego, ale w moim odczuciu Leo miał nadzieję, że w tym mógłby mu w tym pomóc Filip.

Wiedziałam, że Filip mógłby to zrobić.

Umiał to zrobić.

Mój Filip umiał zrobić wszystko.

Ale byłam prawie pewna, że byłoby to nielegalne, więc Leo nie mógł go o to prosić, ani nie powinien tego sugerować w żaden sposób.

Po wyjściu agenta nie rozmawialiśmy wiele o tym z Filipem, bo chciałam, żeby odpoczął, przespał się, ale on miał mi do powiedzenia jeszcze jedno.

- Aniu - zaczął niepewnym tonem - musimy porozmawiać o twoim adwokacie.

Chodziłam wtedy dookoła jego łóżka, by sprawdzić, czy miał wszystko, co było mu potrzebne do odpoczynku i czy wygodnie leżał, więc miałam twarz blisko jego twarzy, ale dopiero po jego słowach spojrzałam w jego oczy.

- Tak? - spytałam i zmarszczyłam brwi.

Nie wiedziałam, o co mu chodziło.

- David sądzi, że to przez niego Nebuenitto cię znalazł - powiedział Filip, a się zdziwiłam.

Przychodziło mi to czasem na myśl, ale byłam przecież bardzo ostrożna.

Usiałam bokiem na łóżku.

- Jason zawsze mówił mi, żebym nie ufała nikomu, kogo opłacam, bo może znaleźć się ktoś, kto go kupi za większe pieniądze - powiedziałam Filipowi, a on się wyprostował i prawie się uśmiechnął.

O, Matko!

Nieznajomy miał rację i Filip to aprobował.

- Dlatego, kiedy potrzebowałam na coś pieniędzy - kontynuowałam - wymyślałam inne ich przeznaczenie i kilka razy przekierowywałam je do różnych banków, skrytek, aż Jason mógł je odebrać i wydać na coś dla mnie.

Filip skinął głową i się zamyślił.

- Czy przed tym, jak Jason zniknął, brałaś jakieś pieniądze od adwokata? - zapytał mnie o coś, nad czym sama się zastanawiałam już dużo wcześniej.

- Tak - szepnęłam.

- Jak się nazywa twój prawnik? - spytał mój mężczyzna.

- Mecenas Bernard Greedy - odpowiedziałam mu.

Skinął głową, a ja wstałam.

Filip nie powiedział nic więcej.

Pomyślałam, że zechce to sprawdzić.

Pomyślałam również, że to była moja wina, że Nieznajomego spotkało to wszystko złego, co go spotkało.

Byłam za mało ostrożna.

Filip poprosił mnie wtedy, żebym podała mu jego laptop, który dostarczył nam David tuż przed odlotem, a który zwykle leżał na szafce pod przeciwną ścianą.

Pół godziny później zabrałam mu go i kazałam mu odpocząć.

Najpierw mnie nie posłuchał.

A potem nie miał wyjścia.

Ale śmiały mu się oczy.

Śmiał się!

A był to pierwszy raz, kiedy podniosłam na niego głos.

Uch!

*****

Tydzień później

Siedziałam na kanapie w salonie mojej siostry z nogami zgiętymi w kolanach i skierowanymi w stronę oparcia, kiedy mój tułów był całkowicie na brzuchu i klatce piersiowej Filipa.

Prawie leżałam w jego ramionach.

Dwa dni wcześniej Filip został wypisany ze szpitala po tym, jak chirurg zdjął mu szwy, obejrzał zabliźniającą się ranę i pozwolił na jego wypis pod pewnymi warunkami.

Jednym z nich było to, że mieliśmy zgłosić się na kontrolę za tydzień od dnia wyjścia Filipa ze szpitala.

Więc nie mogliśmy jeszcze wrócić do domu, do SLC.

Dlatego właśnie zamieszkaliśmy na kilka dni w pokoju gościnnym mojej siostry w Lafayette, które było na tyle blisko Nowego Orleanu, że mogliśmy podjechać stamtąd na kontrolę.

Jenny była wręcz szczęśliwa, że nas miała u siebie.

Mieszkali z mężem i dziećmi we wschodniej dzielnicy miasta w dużym, piętrowym domu w stylu kolonialnym, który miał osiem sypialni, z których jedna była apartamentem dla nich dwojga, a dwie były apartamentami gościnnymi.

Apartamentami!

Jeden z nich zajmowaliśmy z Filipem i czuliśmy się w nim nieswojo, bo był dla nas za duży, prawie tak duży jak cały dom Filipa.

Wiedziałam, że Filip czuł to tak samo jak ja, ale skupialiśmy się na tym, że wreszcie byliśmy razem przez całą dobę.

Nie mieliśmy dosyć dotykania się, obejmowania, a jeśli byliśmy o kilka kroków od siebie, to przynajmniej patrzyliśmy w swoją stronę.

Kończyły się właśnie pierwsze dwie godziny, kiedy byliśmy całkiem sami w całym domu, bo Jenny pojechała na kinder party z dziećmi do jakiejś swojej przyjaciółki, a Raphael był w pracy.

Pierwszą godzinę spędziliśmy na przytulaniu się i delikatnych pieszczotach w dużym łóżku w pokoju gościnnym, co skończyło się moim pójściem pod zimny prysznic i dziwną miną Filipa.

Oboje bowiem zapragnęliśmy tego, czego nie powinniśmy mieć z naszymi gojącymi się ranami, osłabieniem i możliwością komplikacji.

Zwłaszcza Filip.

Więc musieliśmy się opanować.

Właśnie to wykrzyczałam do Filipa, biegnąc pod prysznic, a potem uznałam, że pomyślał, że byłam wariatką.

O, Matko!

To był drugi raz, kiedy przy nim krzyczałam.

Na niego!

Wciąż miałam nadzieję, że nie weszło mi to w nawyk, a było jedynie wytrąceniem mnie z równowagi przez nietypowe okoliczności.

Bo za bardzo go chciałam.

Po prysznicu ubrałam się w spodnie dresowe i koszulkę, a potem zeszliśmy do salonu, żeby nie mieć pokus związanych z przebywaniem razem w łóżku.

Opierałam policzek i skroń o ramię i klatkę piersiową Filipa, ale dłoń trzymałam na jego jaskrawo czerwonej, zabliźniającej się ranie.

On przytulał mnie jedną ręką za biodro, a drugą za kark pod włosami, ale czułam jego policzek na swoich włosach, więc wiedziałam, że też chłonął moją obecność, jak ja jego, ale była zamyślony.

- To wszystko moja wina - po cichu powiedział Filip niespodziewanie i jakby do siebie.

- Co? - szarpnęłam głową do góry ze zdziwienia.

- Mieliśmy wszystko zorganizowane - wyznał mi Filip - Dopięte dosłownie na ostatni guzik. Mogliśmy go mieć bez strat.

Zmarszczyłam brwi, bo nie rozumiałam o czym mówił.

To nie miało sensu.

- Filip - powiedziałam cicho i położyłam dłoń na jego policzku, by zmusić go do spojrzenia w moje oczy.

Nadal patrzył nad moim ramieniem z dziwnym, bolesnym wyrazem twarzy.

- David nad wszystkim panował - tłumaczył mi Filip - Mieliśmy wszystkie potrzebne informacje, nawet plan tej cholernej posiadłości i zdjęcia. Chłopaki zdobyli masę wszelkiej broni. Driver takie płaskie barki, na których mogliśmy przepłynąć, skoro powiedziałaś nam o aligatorach.

Och!

Zrozumiałam.

Szykowali się do szturmu na dom Króla.

Ale nadal nie wiedziałam, o co Filip się obwiniał.

- Byłabyś bezpieczna, David by cię ochronił - kontynuował swoje zwierzenie - Ale wziąłem jedną barkę z napędem, która została, bo robiła za dużo hałasu i popłynąłem tam, bo nie mogłem znieść myśli, że jesteś tam, a ja…

Ojej, on sądził, że to przez niego zostałam ranna?

- Filip - przerwałam mu, kładąc mu palce na wargach, żeby zamilkł - Chciałam być z tobą. To ja nie posłuchałam Davida i nie padłam, jak mi kazał.

Chciał coś powiedzieć, więc cicho krzyknęłam - Nie!

Bardzo starałam się patrzeć mu prosto w oczy.

- Zorganizowałeś całą wyprawę, zwołałeś kumpli, a przecież wiem, że wolisz pracować sam - wyliczałam - Strzała mówił mi, że słyszał, że to ty domyśliłeś się, gdzie mnie trzymali. Zdobyłeś numer Jenny i zadzwoniłeś do niej, żeby wiedziała, że byłam w Luizjanie.

Jak miałam go przekonać?

- To Nebuenitto zrobił źle - powiedziałam coś, co powinien wiedzieć.

I wiedział, więc trochę się rozluźnił, ale nadal się obwiniał.

Widziałam to, więc pomyślałam, że muszę robić to tak, jak kazał mi David.

Codziennie.

- Obyło się bez strat - wyszeptałam, kiedy wreszcie spojrzał mi prosto w oczy i trochę bólu odpłynęło z jego rysów.

Zastąpiło je coś o wiele piękniejszego, co bardzo lubiłam.

Ciepło, łagodność i czułość.

- Jezu - wymamrotał - jak ja cię kocham.

Uśmiechnęłam się do niego delikatnie i przesunęłam dłoń z powrotem na jego szyję, by mógł mnie pocałować, ale ten pocałunek był delikatny, czuły i krótki.

- Ja ciebie też - mruknęłam.

Położyłam wygodnie skroń na jego bicepsie i po raz kolejny zapatrzyłam się na nasze blizny.

Rany na mojej ręce i na biodrze zagoiły się bardzo ładnie i szybko pod wpływem maści, które poleciła mi pielęgniarka w szpitalu, a rana po kuli w boku była tylko niemiłym wspomnieniem, które dokuczało mi, jeśli śmiałam się za mocno.

Bardziej martwiła mnie blizna na szyi Filipa, bo pod nią kryła się połatana tętnica szyjna, chociaż dobrze połatana i ładnie się gojąca, ale ja nadal strasznie się bałam powikłań, jakie mogłyby się kiedyś ujawnić.

Pilnowałam więc przyjmowanie przez Filipa leków przeciwzapalnych i przeciwzakrzepowych, wcierałam trzy razy dziennie maść przyspieszającą gojenie i w ogóle pilnowałam go.

Bałam się.

Nikomu oprócz Filipa, który spał ze mną, więc wiedział, nie przyznałam się, że czasem budziłam się w środku nocy hiperwentylując po śnie, w którym stał naprzeciwko mnie, a bok jego szyi wybuchał czerwienią.

To było wspomnienie tego strasznego momentu, po który spędziłam kilka dni zamknięta w swojej głowie z myślą, że mnie opuścił.

Że nie żył.

O, Matko!

Filip chyba wyczuł, że wspomnienie tamtego obrazu przeszło przez mój mózg, bo ujął mnie pod brodę, żeby ją unieść, spojrzał uważnie w moje oczy, zechciał mnie rozproszyć i przytulił mnie ramieniem owiniętym za moimi plecami bliżej, by podciągnąć mnie do swoich ust, by pocałować mnie najpierw delikatnie, ale potem coraz bardziej mocno, gorąco i namiętnie.

Zapomniałam się.

Oddałam mu ten pocałunek.

Nawet nie usłyszeliśmy otwieranych drzwi, więc odsunęliśmy usta od siebie dopiero, kiedy usłyszeliśmy sepleniący głosik Petera.

- Fuj, ciocia!

A zaraz za nim głosy innych dzieci.

Śmiech Annette.

- Niech się całują - najbardziej autorytatywnie, poważnie stwierdziła Abigail - To znaczy, że się kochają.

- Pfff - fuknął Peter.

Uśmiechnęłam się do Filipa, patrząc z bliska, jak jego oczy też się uśmiechały, ale potem oddaliliśmy się od siebie, przekręciłam się i usiadłam z nogami na podłodze.

- Och - zawołała Jenny, wchodząc na końcu do salonu z najmłodszym, Tobiasem, na biodrze - Tu jesteście.

- Ta - mruknął Filip.

Nie spojrzałam w jego stronę.

Patrzyłam jak moja siostra odstawiała swojego synka na podłogę i zrzucała z ramienia torbę z jego rzeczami do kąta.

- Hej, Jenny - zawołałam do niej - Jutro mają przyjechać nasi przyjaciele. Czy będzie w porządku, żebyśmy się spotkali tu u was?

Maggie zadzwoniła do mnie w tej sprawie dwie godziny temu, prawie natychmiast po tym, jak Raphael opuścił dom w drodze do pracy i powiedziała mi, jaki był cały ich plan.

- Tak, okej - powiedziała Jenny, ale zrobiła zmartwioną minę, którą natychmiast wyjaśniła pytaniem - Ale się tu nie zmieścimy, jeśli będzie ich dużo. Gdzie będą spać?

Filip westchnął obok mnie dość ciężko.

Nie spojrzałam na niego, bo miałam ochotę zrobić do niego minę.

Dyskutowaliśmy już o tym.

- Och, nie martw się - machnęłam lekceważąco ręką - Eva i Jimmy z dziećmi, a także Sophie z Alex’em zamieszkają w hotelu. Już mają zarezerwowane pokoje w La Quinta, a nawet apartamenty, i zamówione samochody z wypożyczalni. Ale zaprosiłam… To znaczy… Może mogłaby tu się zmieścić Maggie z Davidem i ich synkiem? I jeszcze ma przyjechać cioteczka Thelma.

- O, rany - szepnął Filip.

Spojrzałam na niego i wyszczerzyłam zęby do niego w uśmiechu, bo właśnie to próbowałam mu powiedzieć w czasie naszej dyskusji.

Znałam swoją siostrę.

To się nie zmieniło.

Nasza mama też taka była.

Byłam pewna, że Jenny się zgodzi, a wręcz byłaby oburzona, gdyby nie mogła mieć w swoim domu naszych przyjaciół, a zapytanie jej było tylko formalnością, ale ja musiałam teraz udawać, że ją o to prosiłam.

Tak właśnie to działało.

- Przyjeżdżają tylko na weekend, dwie noce - wyjaśniłam dalej Jenny, odwracając się z powrotem w jej stronę, a potem dorzuciłam Filipowi, patrząc znowu na niego - I nie przywożą ze sobą Nessie. A za tydzień wracamy do domu, ale nie mogli się doczekać, żeby zobaczyć, jak dochodzisz do zdrowia.

Zrobił dziwną minę.

 - Ta, na pewno - mruknął dziwnym tonem.

O, Matko!

Nie wierzył?

- Kochają cię i martwili się - szepnęłam, pochylając się w jego stronę i obejmując jego szczękę dłonią, żeby całkiem odwrócił twarz do mnie.

Zobaczyłam, jak jego piękne, piwne oczy stały się ciepłe i bardzo chciałam go pocałować, więc zgięłam się, by dosięgnąć jego usta, ale jednocześnie usłyszałam oburzony głosik Petera.

- Fuj, ciocia - wyseplenił - znowu?

Zachichotałam w tym samym czasie, kiedy Filip się uśmiechnął i usłyszałam śmiech Jenny i jej córek.

No, tak.

Znowu.

*****

Dwa dni później

Siedzieliśmy w salonie Jenny całą dużą gromadą.

Okazało się, że oprócz wolnego drugiego apartamentu gościnnego, Jenny miała wolną sypialnię, którą szykowała na kolejne dziecko, ale nadal była pusta, więc wystarczyło, że moja starsza siostra wykazała się swoim niezaprzeczalnym talentem organizacyjnym i sprowadziła do niej w ciągu paru godzin podstawowe meble, jak łóżko i komodę, aby cioteczka Thelma mogła tam dość wygodnie zamieszkać na dwie noce.

Łazienka była w korytarzu, ale tylko na dwie sypialnie, więc obywało się bez porannego tłoku.

Wiedziałam.

Moja siostra całkowicie była za tym, żeby wszyscy byli blisko.

Było coś, czego nie dowiedziałam się z telefonu Maggie, ale od Evy, która nie umiała kłamać i, jeśli zapytało się ją odpowiednio, zawsze wygadała się ze wszystkim.

Przelot samolotem w tę i z powrotem do SLC opłaciły dla wszystkich Eva i Sophie bez wiedzy pozostałych.

To znaczy, oczywiście, David się zorientował i uniósł honorem, ale po cichu, żeby nie denerwować swojej ciężarnej żony, która miała poranne mdłości, jak przy każdym dziecku, a bardzo chciała być tu z nami.

Nie dowiedziałam się, co powiedzieli cioteczce Thelmie.

Na szczęście ja nie musiałam nikomu nic tłumaczyć ani kłamać.

Chociaż przez te kilka lat nauczyłam się kłamać.

Siedziałam w dużym fotelu trochę bokiem, a ze mną siedział Filip, który przysiadł na jego oparciu, żeby być jak najbliżej mnie i obejmował mnie ramieniem.

Maggie, David, Eva i Jimmy siedzieli objęci w parach na jednej kanapie, a Sophie z Alex’em w fotelu, przytuleni do siebie podobnie jak ja i Filip.

 Jenny z Raphael’em i dziewczynkami siedzieli na drugiej kanapie, ale dziewczynki bardzo szybko pobiegły do bawialni, gdzie na dywanie na podłodze kłębiły się dzieci pod opieką Marii i Matta.

Bowiem Eva z Jimmy’m przylecieli z całą trójką swoich dzieci i poprzedniego dnia byli w centrum Lafayette, by zobaczyć miasto.

Lubili zwiedzać.

Siedzieliśmy właśnie w salonie przy kawie i słodkościach, wśród których królowały beignets, o co postarała się moja siostra, wiedząc, że nie jadłam ich od lat, a uwielbiałam je.

Filip zjadł ich pięć, więc dowiedziałam się, że je polubił.

I bardzo dużo rozmawialiśmy, a ja byłam nieopisanie szczęśliwa, że moi przyjaciele i moja rodzina mogli się poznać.

Miałam wszystkich wokół siebie i kochałam to.

Dowiedzieliśmy się z Filipem, że Nessie została z Alice, Eddiem i ich dziećmi, na co się trochę obraziła i przez pierwszy wieczór nie chciała wyjść z transportera.

Więc opowiedzieliśmy Jenny, Raphael’owi i dzieciom o naszym kocie.

Rozmawialiśmy już o wszystkich, więc Jenny dowiedziała się, kto miał ile dzieci i w jakim wieku, kto czym się zajmował i jakich jeszcze mieliśmy przyjaciół, a moje przyjaciółki poznały szczegóły mojej rodziny.

I ja przy okazji też.

Eva dowiedziała się o mnie więcej niż dotychczas wiedziała, ale, na szczęście, nie pogniewała się na mnie o to, że ją okłamywałam przez tak długo, chociaż znałam ją dłużej niż pozostałe kobiety.

Cioteczka Thelma przy okazji też się sporo dowiedziała.

Ale nie pisnęła ani słówkiem o tym, że byłam nazywana czasem przez dzieci ciocia Alba.

Dzieci były jak zawsze najbardziej szczere.

Właśnie rozmowa skręciła na nieco bardziej neutralne tematy.

Faceci przeszli na chwilę do części telewizyjnej, w której Raphael pokazywał im jakieś rozwiązania z systemem kina domowego, które podobno „genialnie oddawało atmosferę meczu na żywo”.

Słowa Raphael’a.

- Więc wygląda na to, że będziemy mieszkały dosyć daleko od siebie - powiedziała nagle Jenny, pochylając się do mnie i biorąc mnie za rękę.

- Kochanie… - szepnęłam, ale mi przerwała.

- Nie wyobrażasz sobie, jak się cieszę, widząc moją małą siostrzyczkę taką szczęśliwą - powiedziała - otoczoną przez przyjaciół.

- Tak - mruknęłam, oglądając się na Filipa, który stał z mężczyznami, ale co chwilę spoglądał w moją stronę.

Moja siostra zauważyła moje spojrzenie.

- Jesteście dla siebie stworzeni - stwierdziła łagodnie, a ja zszokowana spojrzałam na nią.

Zamrugałam gwałtownie z zaskoczenia jej słowami, ale również ze wzruszenia, a potem wzięłam płytki, przerywany wdech.

- David powiedział mi, że Filip uratował życie facetom podczas kilku akcji - wypaliłam dość bezmyślnie, ponownie patrząc na mojego mężczyznę.

Chciałam żeby Jenny pokochała Filipa i próbowałam podkreślić w oczach zasługi, ale też chciałam powiedzieć jej jaki był wspaniały, więc nie zasługiwałam na niego.

Zapomniałam, że jedną ze słuchających była cioteczka Thelma, która kochała Filipa jak matka.

Spojrzałam na nią z zapartym tchem, że może wystraszyłam ją tym, czym mogły grozić akcje Davida i Filipa.

Ale nie, patrzyła na mnie ciepło i łagodnie.

- Nas też uratował - powiedziała Maggie wskazując palcem na kobiety - Pomógł każdej z nas - przypomniała mi coś, o czym już wcześniej mi powiedziała.

Zobaczyłam olbrzymie oczy Jenny.

- Filip jest geniuszem komputerowym - powiedziałam cicho do niej, ale sama usłyszałam, że w moim głosie zabrzmiała nieskrywana duma.

Uśmiechnęła się łagodnie.

- To dobrze się składa, że jest geniuszem - powiedziała cichutko do mnie - bo ty jesteś geniuszem w pediatrii.

I w jej głosie zabrzmiała autentyczna duma.

Otworzyłam usta i patrzyłam na nią zdumiona.

Nigdy mi tego nie powiedziała.

- Ja… - zaczęłam na wydechu, a później ciągnęłam dalej - Zawsze sądziłam, że traktowałaś moje zamiłowanie do leczenia dzieci jako mrzonkę, dziecinną fanaberię - wyszeptałam do niej.

- Kochanie… - powiedziała mi cicho - zawsze, od dzieciństwa brałaś się za coś i nie kończyłaś tego - zamknęłam usta, bo wiedziałam o czym mówiła.

- Jak co?! - Sophie spytała Jenny głośno, więc obejrzałam się, by zobaczyć, że była oburzona.

Zła na moją siostrę, że mówiła coś niedobrego o mnie.

Jakby chciała mnie bronić.

Ale to była prawda.

Tak robiłam.

Zobaczyłam też przy okazji, że wszyscy na nas patrzyli i przysłuchiwali się tej naszej wymianie zdań.

Nawet mężczyzn to zainteresowało.

Filip obejrzał się na podniesiony głos Sophie, zmarszczył brwi i zaczął się szybko do nas zbliżać, jakby chciał mnie bronić, ale kobiety nie zauważały tego.

Patrzyły tylko na Jenny.

Nie byłam pewna, czy chciałam, żeby Filip usłyszał to, co zamierzała powiedzieć moja siostra, ale już nie miałam szansy jej przerwać.

Zagryzłam wargi.

- Jak Ania miała dziesięć lat, wymyśliła sobie, że będzie grała na gitarze. Uparła się - kręcąc głową jakby z niedowierzaniem, powiedziała wszystkim dokładnie to, czego się obawiałam, więc opuściłam głowę i zamknęłam oczy - I grała. Chodziła na zajęcia, do grupy, uczyła się. Była w tym świetna! Jeszcze jako piętnastolatka potrafiła zaimponować chłopakom na ognisku wykonaniem Bonanzy. Pamiętacie? - Jenny zanuciła ten motyw i przerwała, więc otworzyłam oczy, żeby zobaczyć, że wszystkie kiwały głowami, a Filip stał niedaleko i przysłuchiwał się z uśmiechem.

O, Matko!

To było takie zawstydzające.

- Ale to znudziło jej się po roku i marudziła, bo nie chciała już jeździć na lekcje, które wykupili jej rodzice - dokończyła moja starsza siostra - A pół roku potem zdecydowała, że woli uczyć się baletu. I przez następne dwa lata brała lekcje tańca. I też była w tym świetna. Do tej pory mam przed oczami jej wykonanie tańca łabędzia z Jeziora Łabędzi.

O, Matko!

Zrobiłam do Filipa minę pod tytułem Ratunku, ale on patrzył z zadowoleniem, jakby chciał mi powiedzieć, że podobała mu się ta podróż mojej starszej siostry po upokorzeniach mojego dzieciństwa.

- A potem znudziła się tym, więc to też rzuciła i zaczęła uczyć się rysunku, ale to rzuciła już po pół roku - moja siostra najwyraźniej się rozkręciła, ale resztę powiedziała jakby ciszej, z uczuciem - Jedyne, czego nie rzuciła było to, jak wymyśliła sobie jako piętnastolatka, że będzie leczyć dzieci. Kochała to.

Spojrzałam na nią kiedy nagle przerwała, ale potem musiałam natychmiast przenieść wzrok po kolei na moje przyjaciółki i zrobiłam to z przerażeniem.

Jenny przerwała, bo nagle Maggie i Eva wydały głośne Och i zaczęły jedna przez drugą opowiadać mojej siostrze, jak „pomogłam” zdiagnozować Jima.

A potem, nieco spokojniej, ale również z uczuciem, wtrąciła się cioteczka Thelma, by opowiedzieć im wszystkim o tym chorym koledze Johnny’ego.

Ojej!

Popatrzyłam na Filipa błagalnie i wtedy zobaczyłam coś dziwnego.

Mój mężczyzna był ze mnie dumny!

Filip był dumny z tego, że tak o mnie mówili.

O mnie!

- Więc widzisz, dziecko - powiedział cioteczka Thelma, a ja spojrzałam na nią, by zobaczyć jej ciepłe, łagodne spojrzenie, którym obejmowała mnie i Filipa na zmianę - Jesteście dla siebie stworzeni.

Rozejrzałam się i zobaczyłam, że wszyscy kiwali głowami.

Wszyscy patrzyli na mnie!

Nawet faceci, którzy właśnie do nas podeszli i słyszeli większość wypowiedzi kobiet.

O, nie!

Zerwałam się z fotela, na którym siedziałam, by schować twarz w szyi Filipa, a on szaleńczo zaczął się chichotać z mojego zawstydzenia.

Ale, kiedy spojrzałam na niego, zobaczyłam czyste szczęście.

Filip bez słów mówił mi to, co czułam.

Kocham cię.